شب های اشتباه

خسته و دلزده منم، از این همه ناباوری
تو این دو روز زندگی، واسم نمونده یاوری
دیگه امیدی ندارم، به خوندن ذکر و دعا
وقتی که تنهام میذارن عشقای من، حتّا خدا


غمخوار ِشب های دراز ِ درد ِ بی کسی ِ من
از این ترانه تا دل ِ سنگی ِ خود پلی بزن
بگو کجاست کلید ِ اون قفل ِ قبیح ِسوء زن
بگو رواست تو این شب ِشبیه شبنم پر زدن


هر شب و شب چشمای من، خیس ِ سکوت ِ خونه بود
برای از تو گفتنم، این بهترین بهونه بود
عزیز بی وفای من، بسّه دیگه! بسّه سکوت
از کلبهء شب های من، بگو کی قلبتُ ربود؟


قسم میدم تو رُ به ماه، به این شبای اشتباه
برگرد و بی وفا نمون! ترکم نکن تو نیمه راه
قسم میدم تو رُ به بُغض، قسم میدم تو رُ به آه
بیا فقط یه نیم نگاه، از بی وفاییهات بکاه

این سروده را به ذهنِ ترانه پَروَر ِنفیس پیشکش میکنم
حسام حسامیان