حقيقت

مثل ِ يه آدم ِ بی نظم همه كارِت جِر زَدَن بود
تركِ من چه نا خوشايند، نارو به وجود ِ‌من بود
خاطره! دوست داشتن ِ‌ تو عين ِ خود-آزُردنم بود
خاطره! ستودن ِ تو معنی ِ دل مُردنم بود

دل به تو دادن، دل ز تو كندن
خواهشت ماندن، زاهق ِ شب من

اين ترانه همصدای ِ ناله و شبگريهء من شد
غم و غصه پا به پای این دلِ بی کینهء من شد
عشق ِ ما دور از سخاوت همتراز ِ درد ِ الكن شد
بغض من شكست و آه ِ‌ صدهزاران مرد ِ برزن شد

دل به تو دادن، دل ز تو كندن
خواهشت ماندن، زاهق ِ شب من

خلسه

تو را با تمام ِ باورهايت
هر آنچه هستي
دوست ميدارم
و در خلسه ام شبانه ميخوانمت


از صبحدم آرزو ميكنم تو را
كه پايان ِ ظلمت ِ تنهايي ِ منی

روز ِ تازه روز ِ ديگري بي توست
در انتظار ميمانم و شب باز

...انتظار ِ توست
***
ای عشق

در ترانه ها نامت را هرگز ننوشتم
بردگان ِ قلبم ليك هزاران بار، شايد هم بيشتر
بر رگ و موي رگ هاي لحظه ها نامت را حك ميكنند
تدائي گران ِ هزار و يك "خاطره" ام با تو
از ماندني هاي ديروز
تا جاودانگان ِ فردا
***

شبنم ِ شاكي
خاتون ِ خاكي
پري ِ پاكي

دوستت دارم
با شرم ِ بي باكي

حالا بيا و نگو گله داري
گُل ِ گله مند
به رويم بخند
***
بغضي محبوس ِ حنجره آزارم ميدهد
شايد خسته ام از ترانه هاي تكراري
قريزه اي ز كودكي مانده، چه اجباري!
گاه از بي قراري
گاه از تنهايي
و گاهی هم وقتي تو با مائی

كوچه باغ ِ خاطره

از گذشته ياد گرفتم که به تو وفا بوَرزَم
اَگَرَم راه ِ تو دوره، دل به ناكجا بوَرزَم
از گذشته ياد گرفتم كه اگه تنها ميمونم
دلخوش ِ بودن ِ با تو، توي رؤياهام بمونم

از گذشته ياد گرفتم كه به تو دروغ نگم
اگه حتا عشق ِ تو نشه ديگه باورم
از گذشته ياد گرفتم قلبمُ به تو بدم
اگه اونُ پس بياري پاي ِ دستات جون بدم

گل ِ خوشبوي ِ عزيز ِ كوچه باغ ِ خاطره
پيچك ِ موهاي تو منُ به ابرا ميبره
بگو چند شب ِ ديگه بي تو سَحَربارون میشه
بگو قاصدك منُ تا با تو بودن ببره

از گذشته ياد گرفتم از لبت بوسه بخوام
با يه دسته گل هميشه به اتاق تو بيام
ساده بودن و تواضع رُ من از تو ياد گرفتم
باقي ِ هرچي كه هستم از گذشته ياد گرفتم

گل ِ خوشبوي ِ عزيز ِ كوچه باغ ِ خاطره

پيچك ِ موهاي تو منُ به ابرا ميبره

بگو چند شب ِ ديگه بي تو سَحَربارون میشه

بگو قاصدك منُ تا با تو بودن ببره

فقدان خاطره

يك شعر آغازگر ِ ما بود

پری پنجره ها
با هم گذشتيم از فراسوي خاطره ها
برایت میسرودم ای سو سوي وا‍ژه ها

فقدان ِ توست خاطره
امّا نه در سطر سطر ِ ترانه هايم
نه در زمين و آسمان ِنقْاشي هايم
بلکه در قلب ِ تنهايم
آري حقيقت دارد که من عاشقی رسوايم

سَر به سَرم نگذار
ديوانه ام كه تو را شب و روز نماز ميخوانم
ديوانه ام و همين بس كه ميدانم كُفر نميخوانم
كاش تنها ميان ِ خلسه و رؤياها با من نباشي
كاش از روي ِ دلسوزي ِ بي رحمي ِ دنيا با من نباشي
كاش با من باشي چون دوستم داري
و جدايم كني از اين همه تنهايي

خاطره خاتون

خاطره خاتون، ميمونم باتون، حتّا توي خيالتون
من يه عاشق ِ، راس راسَكي ام، براي قلب ِ پاكِتون
با تو هميشه، توي خوابم هم، دنيامُ روشن ميبينم
روشنتر ميشد، اين شباي ِ من، اگه كه بودم باهاتون

ستاره ها رُ ميريزم، هر شب رو سينهء شما
همسفرم شو تا بريم، به شهر ِ امن ِ وا‍ژه ها

خاطره خاتون،‌ ميميرم واسه، گرمي ِ داغ ِ دستاتون
دار وندارم، باشه پيشكش ِ، عطر ِ گُل ِ نفس هاتون
بي كسي ِ من، سخته ميدونم، فداي ِ سَرِت خاطره جون
فقط تو همين، گُلترانه ها، يه لحظه تو يار ِ من بمون
جام ِ شراب ِ، عاشقونه ها، نوش ِ همه وجودتون
خدا كنه کاش، يه روزي بياد، که حس نشه نبودتون!

ستاره ها رُ ميريزم، هر شب رو سينهء شما
همسفرم شو تا بريم، به شهر ِ امن ِ وا‍ژه ها

مثل ِ يه ماهي كه خوشه توي ِ يه حوض ِ نقّاشي
دلم ميخواد تا آخر ِ دنيا تو مال ِ من باشي
خاطره خاتون، بي ستاره ام، كاشكي تو نور ِ فردا شي
حيف كه ميدونم، يكي ديگه هست و نور ِ شب ها براشي

ستاره ها رُ ميريزم، هر شب رو سينهء شما
همسفرم شو تا بريم، به شهر ِ امن ِ وا‍ژه ها

بی بی ِ باد و بارون

بيا و باورم كن، بی بی ِ باد و بارون
تو اين شب ِ خيالي، خاطره هامُ نشكون
حرمت ِ اين شبا رُ، با فاصله نگه دار
همين ترانه با من، شده مشتاق ِ ديدار

خاطره!‌ خاطره! چقد بده فاصله
باني ِ اين ترانه، نكن تو از من گله
تقصير ِ من چي بوده، كه دل به تو سپردم
نذار كه ياد چشمات، از صبح و شبهام بره

خاطره! خاطره! شاهپري ِ شاعره
دارم من از فراقت، میشم يه بي حوصله
دوسِت دارم خاطره جون، تنها گواهم دله
آخرِ کارِ عشقمون نگو كه بي حاصله

بيا و باورم كن، بی بی ِ باد و بارون
تو اين شب ِ خيالي، خاطره هامُ نشكون
حرمت ِ اين شبا رُ، با فاصله نگه دار
همين ترانه با من، شده مشتاق ِ ديدار

حسام حساميان
19 مارس 2007

حرمت فاصله ها

گفتم: اجازه ميدهي تا برايت شعرهاي آبي بنويسم؟
گفتي: آري، امّا... حرمت ِ فاصله ها را حتا در آبي ترين اشعار نگاه دار
گفتم:‌ من كه خود سرودم حرمت فاصله ها را حفظ خواهم کرد
خود سرودم كه مشتاق ِ ديدارم

و تو خندیدی

بي بي ِ بارون و باد

دخترِ پُشت ِ پنجره، ترانه هام تصدّقت
كاشكي بهونه اي بشم، براي يك تبسّمت
حس ميكنم كه با مني، اگرچه دوره فاصله
فاصله ها رُ ميشكنم، تو واژه ها شدم گُمِت

كاشكي زودتر ميدونستم، كه تو بودي و نديدم
تو هموني كه تو قصّه، هميشه ازش شنيدم
اين ترانه تا هميشه، كاش بمونه، مثل ِ نامِت
بيشتر از هميشه امشب، به تو ميگم كه ميخوامت

مثل ِ يعقوب نگران ِ يوسف ِ صدّيقم

بوي پيراهن ِ يوسف عطر ِ هر روز ِ تو باد

ميخوامت! مثل ِ يه مادر، نگران ِ نوزاد

ميخوامت! هر جور كه هستي! بي بي ِ بارون و باد

ميخوامت! با يه تبسّم كه تو رُ ميكنه شاد
ميخوامت! با يه ترنّم و يه ريتم ِ آزاد
ميخوامت! واسه صِدام كه، ميزنه اِسمِتُ داد
ميخوامت! بيش از هميشه، اگه اون خدا بخواد

مثل ِ يعقوب نگران ِ يوسف ِ صدّيقم
بوي پيراهن ِ يوسف عطر ِ هر روز ِ تو باد
ميخوامت! مثل ِ يه مادر، نگران ِ نوزاد
ميخوامت! هر جور كه هستي! بي بي ِ بارون و باد

حسام حساميان
21 مارس
2007

با توام، خاطره خاتون

با توام! خاطره خاتون! بگو كي چشماتُ بسته
زير ِ اين شُر شُر ِ بارون، موندي تنها، دلشكسته
كسي نيست مرهم بذاره، روي ِ زخم ِ خيس ِ خالِت
بوسه بارون ميكنم من، روي ِ شامپاني ِ شالِت

كاش منُ به خاطره ها نسپُري
كاش نگي ميخواي ازم دل ببُري
انتظارُ من تحمّل ميكنم
كاش نگي كه دیگه بي تحمّلي

من يه شعر ِ خفته رُ ميخوام برات رو بكنم
حرفاي نگفته رُ اين سو و اون سو بكنم
جا بدم اونا رُ تو شهر ِ دل ِ ترانه هام
به خدا عاشق شدم، گواه ِ من قافيه هام
اين روزا ترانه هام از تو ِ كه جون ميگيره
دل ِ بي قرار ِ من با تو چه آروم ميگيره

تو بگو هرچي دلت خواست دختر ِ ايران زمين
با همين ترانه گُل كن، منُ با خودت ببين

با توام! خاطره خاتون! بگو كي چشماتُ بسته
زير ِ اين شُر شُر ِ بارون، موندي تنها، دلشكسته
كسي نيست مرهم بذاره، روي ِ زخم ِ خيس ِ خالِت
بوسه بارون ميكنم من، روي ِ شامپاني ِ شالِت

حسام حساميان
21 مارس
2007

مقدمه مجموعه چهاردهم ترانه ها - از خاطره تا حقيقت

هيشكي مثل ِ تو نبود. با عفّت و عاطفه عجين، نه روابرا نه زمين
هيشكي مثل ِ تو نبود. كه دستاشُ به آسمون ببره بالا
زمزمه شم همين باشه:فقط تو رُ دارم خدا
خاطره فارق بوده از دروغ و نيرنگ و رياء

هيشكي مثل ِ تو نبود. پُر ِ از موج ِ محبّت، منکرِ پستی و ذلّت
هيشكي مثل ِ تو نبود. يا نگاه ِ اون چشات

به ما که دروغ نميگفت نغمهء نرم ِ نگات

هيشكي مثل ِ تو نبود. چراشُ من نميدونم
شايد از سرگردونيمه اينقده پريشونم

هيشكي مثل ِ تو نبود. تو ای لَوَند ِ لاله
نميگم دوسِت دارم پيش ِ در و همسايه

نميترسم! با توام!
به همهء‌ مقدّسات قسم، حتا به اون كسي كه دوس داري،
جون ِ اون خواننده يا هنرپيشهء مورد ِ علاقه ت
همين حالا ميخوامت، فردا ديره