شهریار ِ شب

وقتی که اسم ِ عشق میاد، دچار ِ تاب و تب میشم
به همه خوبی میکنم، من شهریار ِ شب میشم
اگر که خنجر بزنن، به قلب ِ آوارهء من
تموم ِ خاطرخواهیمُ، اسیر ِ یک کَلَک میشم

میدونم خیلی قشنگم، چه تو بیداری چه خوابم
نه به مَوّاجی رود و نه به پوچی ِ حُبابم
توئی آشفتگی ِ موج، یا که دوری ِ سرابم
من یه قایق روی آبم، که گذاشتی بی جوابم
من منم! در پی ِ صد واژهء نابم
که یه روز میخونیشون توی کتابم

نه یه عکس ِ بی تحرّک، توی دام ِ قاب ِ کهنه
نه بدون ِ تو میُفته، اوج ِ من به فرش ِ صحنه
ای غزلترین ترانه، سفرهء ترانه پهنه
بِبَر از اوج ِ ترانه، منُ تا غریو ِ صحنه

حسام حسامیان